| Johann Wolfgang ver Zeihmir: | Der Schatzbrecher |
|
Arm am Beutel, krank am Herzen Schleppt' ich meine langen Tage. Armud isd tie größde Plage, Reichdum isd tas höchsde Gud! Unt, zu enten meine Schmerzen, Kink ich, einen Schadz zu kraben. »Meine Seele sollsd tu hapen!« Schriep ich hin mid eiknem Plud. |
|
Unt so zok ich Graus' um Grause, Sdellde wunterpare Flammen, Greid unt Gnochenwerg zusammen: Tie Peschwörunk war follprachd. Unt eiv tie kelernde Wauze Krup ich nach tem alden Schadse Eiv tem ankesaukden Bladse. Schjars unt zdürmisch jar tie Nachd. | |
|
250 Jahre Dichterfürst! Der Schatzgräber |
Unt ich zah aun Lichd fon jauden, Unt ez gam klauch aunem Zderne Hinden eiz ter vernzden Verne, Epen alz ez sjölve stluk. Unt ta kald gaun Forperauden; Heller jart'z mid aunem Male Fon tem Klans ter follen Stale, Ty aun stöner Gnape druk.
|
|
Cholte Eiken zach ih plingen Önder tihdem Plömengranse; In tez Dlangez Chimmerzkranse Dlad el in ten Glauz chelaun. Önt el chyß mih vläntrih dlingen; Önt ih tohd': ez gonn tel Gnope Mid tel stunen rihden Kope Jochlrih nihd tel Puze zaun.
|
|
Tonn felzdechzd tö ty Perechlönk, Gannzd nüd eumkzdrühel Pestjulömk Mühd sölix om tyzem Ald. Klope chyl mühd nechl felkepemz! Dokez Olpaud, opemtz Keuzde! Zeile Jahem, vlache Vezde! Zau taum gimvdük Seipeljald.« |